ਇਤਰਾਜਯੋਗ ਪੁਸਤਕ 'ਗੁਰਮਤ ਸਿਧਾਂਤ' ਦੇ ਅਖੌਤੀ ਲਿਖਾਰੀ ਬਾਬਾ
ਸਾਵਣ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਪਤਾਸੇ ਤੇ ਫੁਲੀਆਂ ਦਾ
ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਵੰਡ ਰਹੇ ਹਨ।ਅਜ ਕਲ ਦੇ ਬਾਬੇ ਸਾਦ ਮੁਰਾਦੇ ਨਹੀ ਬਲਕਿ
ਹਾਈਟੈਕ ਹਨ। ਵੱਧੀਆ ਕਾਰਾਂ ਤੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ ਬਗੈਰ ਪੈਰ ਨਹੀ ਪੁਟਦੇ।ਮੌਜੂਦਾ
'ਪਰਮਸੰਤ' ਸ੍ਰੀ ਮਾਨ ਬਾਬਾ ਗੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ
ਜੀ ਨੂੰ ਇਕ ਸਾਡੇ ਸਾਥੀ
ਨੇ ਸਨਾਵਰ ਵਿਖੇ ਜੀਨ ਪਾਈ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦਾ ਬੱਚਾ/ਬੱਚੀ
ਪੜਦੀ ਹੈ।
ਪਰ ਦਿਆਲ ਬਾਗ ਵਾਲੇ ਬਾਬੇ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਦ ਮੁਰਾਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।ਤੇ
ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ
ਨੂੰ ਵੀ ਮੀਡੀਏ 'ਚ ਦੇਣੋਂ ਕਤਰਾਉਦੇ ਹਨ।ਪਰ ਬਿਆਸ ਵਾਲੇ
ਤਾਂ ਟੀ.ਵੀ ਤੇ ਵੀ ਟੌਕ (ਵਖਿਆਨ) ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
946 ਪੰਨਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਹਵਾ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਉਸਾਰਨ ਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ
ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੇਖੋ ਜੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਸਾਡਾ ਅੰਦਾਜਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਮੌਕੇ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ
ਕੋਈ ਦਰਜਨ ਕੁ ਸਿੱਖੀ ਵਿਰੋਧੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਲਈਆਂ
ਗਈਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਵੈਸੇ ਵੀ ਸੰਨ 1945 ਵੇਲੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ
ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਾਬਾ ਸਾਵਣ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ
ਉਮਰ 87 ਸਾਲ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਸਤਕ ਸੰਤ
ਕਿਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਲਿਖਾਰੀ
‘ਪਰਮ ਸੰਤ’ਬਾਬਾ ਸਾਵਣ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ । ਗੁਰੂ ਵਾਲੇ
ਪ੍ਰਕਰਣ ਵਿਚ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਵੰਨਗੀਆਂ ਦੱਸਦੇ ਰਾਧੇ
ਵੀਰ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਪਦਵੀ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਹੀ ਸਿਰਫ
ਪਰਮਸੰਤ ਹੋ ਸਕਦਾਹੈ।(ਬਾਬਾ ਸਾਵਨ ਸਿੰਘ. ਜਨਮ -1858, ਗੁਰੂ ਬਣੇ
1903, ਸਵੱਰਗਵਾਸ- 2 ਅਪਰੈਲ, 1948)
